zondag 6 januari 2019

2019


Ik wil niet gelukkig
Ik wil geen nieuw jaar
Ik wil je zien rennen
Met de wind in je haar

Tussen al onze vrienden
Wil ik je zien lopen
Een complete set kinderen
Ik wil kunnen hopen

Ik wil levens kunnen winnen
Dat die hoop ergens landt
In de loterij van het leven
Dat geen jong leven meer strandt

Die levensloten deel ik uit
Ik weet precies aan welke mensen
Gezinnen worden weer compleet
Vervult hun diepste wensen

Dan kan de tijd weer gaan lopen
De toekomst kan weer komen
Zorgeloos, zo heel gewoon...
Voor ons onmogelijke dromen...

donderdag 1 november 2018

Afscheid Groep 8 - Mirthe's lievelingsboeken

Het is alweer even geleden dat wij uit naam van Mirthe afscheid namen van Groep 8. Hoe doe je zoiets? Een opdracht voor niet alleen ons, als familie, maar ook voor de leerlingen, leraren, ouders en andere betrokkenen. Hoe neem je een kind dat er niet meer is mee in de eindmusical? Mee in de overgangsgesprekken naar de middelbareschool? Mee in het afscheid nemen van Groep 8?

Al maanden van te voren werd mij gevraagd: "Kom je straks naar de eindmusical? "En kom je naar het uitzwaai-moment? "Welke rol zou ze gekregen hebben?" "Komen de ouders wel kijken juf?" Al die tijd heb ik gezegd: "Ik snap dat jullie het vragen, maar ik beslis op het moment zelf hoe ik me voel." Veel mensen spraken ook de behoefte uit om nog 'iets' te doen...

Wat een zegen is het gebleken dat er zoveel fijne mensen om ons heen staan. Zo opperde iemand het idee: "Mirthe hield ontzettend van lezen...laten we geld inzamelen en daarmee haar lievelingsboeken aan de schoolbieb schenken." Geniaal, want ze kon zelf aardig mopperen. "Ze hebben helemaal geen leuke boeken mam!" Toen ik zelf eens even ging kijken bleek het reuze mee te vallen en heb ik haar gezegd dat Thea Beckman toch ├ęcht de moeite waard is. Er werd ruim 200 euro opgehaald waarvan we vijftien boeken hebben kunnen aanschaffen. Elk boek voorzien van een klein voorwoord van mijn hand.

De eindmusical bleek ook op een ochtend te worden opgevoerd, dus daar maar alvast even aangeschoven. Helemaal achterin, uiterlijk gewapend met zakdoeken die niet nodig bleken te zijn. Innerlijk gewapend met bemoedigende woorden aan mezelf. "Je gaat alleen maar even kijken, je kunt altijd weer weg." In het decor hingen canvasdoeken met daarop afgedrukt een aantal tekeningen van Mirthe. Het pakte heel goed uit en de dag erna ben ik 's avonds weer gegaan. 

Ik vond het fijn om te voelen dat ik blij werd van andermans kinderen. Ik zag hoe ze allemaal gegroeid zijn door de jaren heen. Hoe ze veranderd zijn en uit hun schulp komen. Ik voelde de trots mee met hun ouders. En ja, ik voelde ook pijn en een inmens verdriet, maar dat was gelukkig niet het enige. De borrel na afloop deed me voelen hoe ik kan genieten van zomeravonden, van mensen ontmoeten, van uitgaan.

Het deed me beseffen dat mijn weg van de rouw aan de ene kant heel eenzaam is, maar aan de andere kant ook uitnodigt om verbindingen met anderen aan te gaan. Ik heb een keuze. Om me open te stellen voor een ander. Om verhalen te delen. Juist door naar de eindmusical te gaan, juist door de pijn mee te nemen, ontstond daar ruimte voor.

Het uitzwaai-moment de dag erna...dat heb ik dan weer wel overgeslagen...dat was te veel de toekomst in, een toekomst die wij nooit zullen hebben...

woensdag 26 september 2018

Even dood door Fokke Obbema

Afbeeldingsresultaat voor WaaromVia een lotgenoot kwam ik terecht bij het prachtige stuk geschreven door Volkskrant journalist Fokke Obbema: 'Even dood: leven na een hartstilstand'. Heel helder en met humor beschrijft hij zijn hartstilstand, de medische kanten ervan en vooral de ongrijpbare kanten van de menselijke geest. De lagen van identiteit en zingeving die door zijn gebeurtenis worden aangeraakt en de zoektocht die daarop volgt. Leven met de waarom-vraag? Leven met het idee van toeval. Pech? Nee, er moet een oorzaak-gevolg zijn! "Komt u over dertig jaar nog maar eens terug!" Zo herkenbaar.

Leven met pech...leven met het niet kennen van de oorzaak, omdat de medici inderdaad fantastisch werk doen, heel erg aardig zijn, maar vaak ook "maar wat doen", "we vermoeden wel iets, maar weten nog lang niet hoe het werkt", hoe daar toch woorden aan te geven en een weg in te vinden? Na mijn hartstilstand, borstkanker I, de dood van mijn dochter door Acute Leukemie, borstkanker II...pech? Genetische oorzaken...onbekend..."kom over dertig jaar nog maar eens terug"...

Ik heb behoefte om antwoorden te vinden op de waarom vraag en tegelijkertijd heb ik er totaal de energie niet voor om me ermee bezig te houden. Gelukkig kan ik lachen om een oud-collega die zei: "Nu weet ik het zeker: jij was in je vorige leven een afschuwelijke dictator! Dat kan niet anders!"

En dus hobbelen we maar voort...hoef ik het van mezelf niet allemaal te weten, niet allemaal te voelen, hou ik het leven heel erg klein: de zon, mijn familie, vrienden, lekker brood en een mooi boek. En tussendoor de tranen, het koesteren, voorzichtige blikken richting een toekomst, mijn dochter naar de middelbareschool zien gaan, hoop dat ik ooit mijn kleinkind kan vasthouden. Misschien allemaal een ego-kwestie zoals Jan Geurtz zei, ik wil het graag geloven. Voel ook dat daar wat in zit, dat het ergens wel klopt. Maar ik ga eerst nog rouwen, koesteren, vasthouden...ik ben nog niet klaar om los te laten...