Back from camping

Camping is a fantastic: Check!

Tent is 100% Waterproof: Check!

Simplifying adds to quality of life: Check!

Enjoying all meals outside makes all food taste better: Check!

Camping will be our way of having our vacation for many years to come!

Van hebben naar zijn

Voel ik me even bevoorrecht! Zit ik zomaar inspirerende gesprekken te voeren met een zeer moeilijke, maar boeiende doelgroep als aspirant Humanistisch raadsvrouw.

Zo ben je communicatiemedewerker en zo ben je een beetje, zogenaamd, bezig met ander werk.

Het zit zo: ik ben een van die dertigers met een dertigers dilemma. Er zijn er velen waarschijnlijk, maar waar ik mee worstel is: “Wat wil ik later worden als ik groter ben?” Nu ben ik al groot en dat realiseer ik me steeds meer en ik moet nog dertig jaar werken. Wil ook nog dertig jaar werken. Werken, zin geven, met mensen bezig zijn. Zo kwam ik laatst weer uit op de Universiteit voor Humanistiek. N.a.v. van een open dag bedacht ik me dat bij mijn werkgever ook een humanist rondloopt en ik daar dus gewoon kon aanbellen. Zo gezegd, zo gedaan en ik werd meteen enthousiast uitgenodigd om een dag mee te lopen. En ik vind het nu al helemaal inspirerend. Dit ben ik!!!

Zo moest ik, toen ik vanmorgen binnenkwam, even wachten totdat hij klaar was aan de telefoon. Geen probleem want de boekenkasten in deze kleine gezellige kamer staan vol inspirerende titels als: ‘Dichter bij het onuitspreekbare’, ‘Rituelen in religieus Nederland’, Henri Nouwen etc. En aan de muur hangt bijvoorbeeld dit:

(…)

Hebben is hard. Is lichaam, Is twee borsten.

Is naar de aarde hongeren en dorsten.

Is enkel zinnen, enkel botte plicht.

“Zijn is de ziel, is luisteren, is wijken,

Is kind worden en naar de sterren kijken,

En daarheen langzaam worden opgelicht.

Ed Hoornik, uit Het menselijk bestaan.

Dit is mijn weg. Is dit mijn weg? Is het voldoende om naast mijn werk inspirerende dingen te doen of wil ik inspirerende dingen in mijn werk doen?

Dit lijkt me een teken: naast me ligt het Open Kaart Spel van de KRO. Ik denk net: “Laat ik een kaart trekken.”

Dit is ‘m:

Hart en Ziel

Voor je ligt een enorme uitdaging. Je hebt al besloten om ‘m aan te gaan. De vraag is alleen: hoe? Je kunt kiezen: je vervult deze taak uit plichtsbesef omdat het nu eenmaal moet, of je stort je erin met passie en geeft jezelf helemaal. Doe jij alles met hart en ziel?

Ph. Bosman: Wat niet uit het hart komt zal een ander hart niet raken 

At this moment I am trying to figure out what to do with my job. I like what I do, but there is something calling me. Today I had a meeting with a humanistic counselor at work to see what a day in the office is like for him. It was super inspiring and I might consider doing another Masters to get there myself. In Holland these people are allowed to work side by side with pyschologists and psychiatrists in hospitals or the army or in prisons. They combine philosophy, with knowledge of psychology and counseling skills. More about this will follow. 

There was a card game with (spiritual) questions on the desk and I decided to pull a card. It read: What doesn't come from the heart will never touch another. 

A challenge to let my heart lead the way....how symbolic is that?!

Leven als opdracht

Het blog van Jan Greven is me dierbaar, omdat ik elke keer weer iets krijg waar ik echt mee verder kan. Zo las ik zijn meest recente stuk “Het leven is een opdracht”. Waarin het (onder meer) gaat over het verschil tussen het leven ervaren als een geschenk en het leven ervaren als een opdracht.

Na de dood van zijn dochter is het leven voor hem geen geschenk meer, maar een opdracht. Dat gaf me inzicht. Inzicht in mezelf en in de thema’s waar ik mee bezig ben de laatste tijd. In allerlei boeken en tijdschriften die ik lees, wordt vaak gesproken over dat het leven goed is. Dat je vertrouwen moet hebben, moet genieten van elke dag. Van het weekend hoorde ik het weer op televisie: (presentator) “Nou je hebt veel mee gemaakt, je zult nu wel dubbel hard genieten van elke dag en elk moment.” De persoon aan wie de vraag werd gesteld beaamde het, maar ik merk dat ik die reactie ergens wantrouw.

Ook ik heb geprobeerd om het leven (weer) te zien als een geschenk waarin ik vertrouwen kan hebben. Maar het leven en de dood zijn twee grootmachten met eigen spelregels en eigen wetten. Nu na mijn harstilstand geloof ik er niet meer zo in. Ik wil het wel graag geloven, enorm graag, maar elke keer faal ik daarin beetje waardoor ik me onrustig en verdrietig voel. Gedachten die boven komen zijn: “Ja maar: het leven is mij toch voor de tweede keer gegeven? En een gegeven paard mag ik natuurlijk niet in de bek kijken en ik heb geleerd overal altijd netjes “dank je wel” voor te zeggen.” En natuurlijk ben ik dankbaar, ENORM dankbaar, dat ik nog een tijdje verder mag leven. Maar de zorgeloosheid is eruit. Het ‘for granted’ is weggeglipt. De glans is eraf.

Daarom voelt het als een geschenk dat ik aangereikt krijg: het leven is een opdracht. Daar ga ik eens een tijd op broeden. In het stuk van Jan Greven gaat het over Bonhoeffer en over zijn geloof dat de basis vormt voor zijn opdracht. Omdat ik geen kerkelijke achtergrond heb, kan ik daar niet zo ver in mee gaan. Ik sluit me aan bij psychiater Koerselman die aangeeft dat de opdracht aanvaarden ook betekent dat je je eigen lot aanvaardt. Weer opstaat na ellende, het leven weer oppakt.

Als ik de woorden zo proef, smaken ze helemaal niet zo zwaar. Het leven als opdracht, als een appèl aan mij om weer op te staan. Als dank voor het leven.

Dutch journalist Jan Greven lost his daughter in January this year (she died of SCA). He tries to find his way in life again, inspired by books he reads and writes about. This time he writes about how life lost it's meaning as a gift, and moved towards life as an assignment. This means a lot to me and is (part of) an awnser to my struggles. You know: so many people say life is a gift, that life is good and that The One is good in the end. After my SCA I kinda lost that trust. People tend to think that after this trauma, I must enjoy every minute to the max. The truth is that I don't and that I feel guilty about that sometimes. I was given life a second time and I am GRATEFUL, but it is hard to accept it as a gift. But as a kid I learned to be happy and say Thank you and just keep smiling. This time there is something wringing, so when I read about how life can also be an assignment it made sense to me. Life as an appeal to me. An assignment to step up, accept my fate and carry on. My way to saying thank you for life.